Με περιμένουν κάπου με μάτια άρρωστα, ασχημάτιστα, άδεια. Μέλλον παγωμένο. Απρόσιτος τοίχος, παγερός. Η ανάσα πάνω του κολλά. Και στέκομαι εγώ με νιφάδες χοντρές σκεπασμένη σαν συγχώρεση ή λησμονιά. Τριγύρω όλα καθαρά. Εγκαταλελειμμένα.