Κάπου στο ξυλιασμένο δειλινό κάπου μες στην τυφλή νυχτιά περιπλανιέται η σκιά μου. Δεν άπτεται του ονείρου των πραγμάτων δεν ακουμπά στην κόψη του ανέμου κάπου η σκιά μου. Κάποτε μες στα χρωματιστά χαμόγελα της μέρας το λευκό χαμόγελό μου κάποιος διακρίνει. Και μπρος στην αμίλητη βαθιά ερημιά τρομαγμένο βλέμμα αποκλίνει.