Εγώ επινόησα τον εαυτό μου ιθαγενής του απείρου εδώ μ’ εξόρισε η βαρύτητα λες κι η ζωή είναι ένα μονοπάτι για την άγνοια τι να τον κάνω τώρα τον Οδυσσέα συνείδηση της φυλής που αυτοκτονεί έτσι που στέκει κι αφουγκράζεται τον ήχο των κουπιών πανί στον ορίζοντα το θαύμα που αέναα συσσωρεύει σκόνη ονείρων τώρα που η διαφάνεια των μύθων φθάνει ανέπαφη περ’ από κείνον περ’ απ’ την Ιθάκη.