Στους πρόποδες της Άνω Μαδαρής την ψυχή σου σε δίσκο κομίζοντας με τις σαράντα πληγές. Τ’ αδερφικά καρφιά της προδοσίας. Πώς να σου μιλήσω (το ξέρω μ’ ακούς, μα δεν μπορείς να μιλήσεις) χάθηκαν τα ίχνη των «φίλων» σου στον ασημένιο δίσκο την ψυχή σου των αγίων ο χορός κι η μάνα σου σκυφτή πάνω απ’ την κούνια των αμνών. «Την όψη των πραγμάτων να φοβάσαι και τα καμώματα των σαλτιμπάγκων». Όμως, δεν αργεί να σπάσει τ’ απόστημα δεν αργούν οι πυκνές των αμαρτημάτων εκπυρσοκροτήσεις.