Η χώρα μου μάτωσε. Τα δάκρυα ξεχασμένες σταγόνες σιωπής. Μες την κρούστα της κίτρινης γης σπέρνει ο θεός λευτεριά. Στον πυρήνα της θάβει την Άθλια σκλαβιά του αιώνα. Η χώρα μου μάτωσε. Είναι πια μοιραία γυναίκα με τα χέρια κομμένα μα τα πόδια γερά. Οι κραυγές, ήχοι σπαραχτικοί χωρίς λέξεις. Τι να `χει να πει; Η χώρα μου μ’ αίμα είναι πια μια Λαβίνια ή Φιλομέλα.