Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια σκόνταψε Και σαν βολίδα μες στην άβυσσο σφηνώνεται Τώρα κοράκια τρώνε το συκώτι του Κράχτες συνθλίβουνε τ’ αυτιά του —.Μέσα στο δάσος των ανθρώπων Ένας — Τιποτένιοι γιατί τον προδώνετε; Τιποτένιοι γιατί τον σταυρώνετε; «Και έπεσεν εκ του ουρανού μέγας αστήρ καιόμενος» Και τα νερά πικράθηκαν Κι ο ουρανός βιβλίο ανοικτό Να διαβάζεις μέσα τα πάθη σου και να δακρύζεις Κι ο ουρανός η παθολογία των βράχων Που τους θυμάσαι μόνο όταν τους έχεις ανάγκη Κι ο ουρανός μια σκέτη υποκρισία γαλάζιου Να σου κρύβει τα πάντα «Και το όνομα του αστέρος λέγεται ο άψινθος» τις νύχτες Όταν τ’ αστέρια θρηνούν το χαμένο αδελφό τους Όταν η Σελήνη λύνει τα μάγια της πάνω στο μαξιλάρι της Ελένης Μ’ επιδέσμους και δεκανίκια ξεπροβάλλει —Μέσα στο δάσος των ανθρώπων Ένας — Και ξεκινάει για τη Μεγάλη Σκάλα.