Αυτή η σπίθα περιφέρονταν Ανέλαιος κι ανέστια. Την τοποθέτησα σ'ένα σπιρτόκουτο Σα νά `τανε το δόντι της Ταρσώς, Της δια Χριστόν σαλής. Κι έκτοτε την περιφέρω στην Αγορά Το βουερό της κοασμό να αφουγκράζεται, Να, ευχομένη, ζωηρεύει.