Το τοπίο μπροστά μου με ξαφνιάζει Είχα καιρό ν’ ανοίξω τα μάτια μου να το κοιτάξω Οι βροντές της μπόρας που έρχεται τα σύννεφα που σκέπασαν τον ήλιο ο θόρυβος του δρόμου που συνεχίζει ανεπηρέαστα η φλόγωση των δαχτύλων μου καθώς περιμένει τις σταγόνες της βροχής για να καλμάρει ο πυρετός μου τέλος ακατέβατος σχηματίζουν ένα παλιρροϊκό κύμα έτοιμο να πνίξει τις ακτές μου να πλημμυρίσει τα κατώγια μου έτσι που θέλησε η τύχη ν’ αντιστρατευθεί τις προσδοκίες μου