Χρόνια και χρόνια με τυραννάει κι ούτε μια στάλα δεν με πονάει γιατί; Και ζω κοντά του μες τη μιζέρια χειμώνες τώρα και καλοκαίρια γιατί; Και με βαριέται και μ’άλλες πάει και μου τα παίρνει και με χτυπάει γιατί; Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου Δεν είναι γόης δεν είναι ωραίος και κολυμπάει μέσα στο χρέος γιατί; κι ένα κοστούμι μονάχα έχει που το φοράει χιονίζει βρέχει γιατί; κι όλο τα πίνει κι όλο τα σπάει κι όλο σε μένα μετά ξεσπάει γιατί; Δε μου μιλάει για το φεγγάρι κι ένα λουλούδι δε μου `χει πάρει γιατί; Μονάχα πίκρες μού `χει χαρίσει ποτέ δε μού `χει γλυκομιλήσει γιατί; Ποτέ δε μού `χει χαμογελάσει κι ο έρωτάς του μ’έχει γεράσει γιατί;