Νεράιδα φανερώθηκε σε άδειο καλντερίμι Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι Γυμνή στο λιόγερμα βουτάει και στα ποτάμια τρέχει Χίλιες φορές τη βάφτισαν μα όνομα δεν έχει. Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου. Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα Ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα. Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου Κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου Κι από το ύψωμα σαν βγεις ξανά να σ’ ανταμώσω Δώσ’ μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω.