Κανείς δε μου `δωσε νερό να πιω, να ξεδιψάσω, δεντρί να πω τον πόνο μου κι απέ να ξαποστάσω. Είχα ένα κόσμο στη ματιά που να `ν όλος δικός μου, να φτιάξω πόλεις και χωριά σχολειά που `ναι ο καημός μου. Κι ως ήρθαν μέρες δίσεχτες με στήσανε στη μάντρα, γιατί ήθελα στα χέρια μου τον ήλιο ίδια χάντρα.