Βλέπω γραμμένο το όνομά σου και τρέμω για όσα δεν πεθαίνουνε (ποτέ). Δεν είμαι πια εγώ χωρίς εσένα, είναι βαθύτερο το τραύμα και το ξέρουμε. Το είπε κι η Αναστασία, αυτή η ιστορία δεν τελειώνει έτσι απλά· θα μπει για λίγο στο «κουτάκι» εκεί ψηλά και θά `ναι ακόμα πιο ωραία όταν βγει ξανά. Θά `χουν μακρύνει τα μαλλιά σου και θα μικραίνεις μεγαλώνοντας, και θά `χει γίνει ο αποχαιρετισμός η μέρα εκείνη που γεννήθηκε το φως. Άλλοι το είπανε «μια πλάνη» κι άλλοι απλά «εξιδανίκευση», μα εγώ που έκανα το ανέφικτο εφικτό βλέπω σ’ αυτό το μόνο ψέμα που αγαπώ.