Σ’ αφήνω γεια, μανούλα μου, σ’ αφήνω γεια, πατέρα, έχετε γεια, αδερφάκια μου και σεις ξαδερφοπούλες. Θα φύγω, θα ξενιτευτώ, θα πάω μακριά στα ξένα. Θα φύγω, μάνα, και θα ρθω και μην πολυλυπιέσαι. Από τα ξένα που βρεθώ, μηνύματα σου στέλνω με τη δροσιά της άνοιξης, την πάχνη του χειμώνα, και με τ’ αστέρια τ’ ουρανού, τα ρόδα του Μαΐου. Θε να σου στέλνω μάλαμα, θε να σου στέλνω ασήμι, θε να σου στέλνω πράματα, π’ ουδέ τα συλλογιέσαι. Παιδί μου, πάαινε στο καλό κι όλοι οι αγιοί κοντά σου, και της μανούλας σου η ευχή να είναι για φυλαχτό σου, να μη σε πιάνει βάσκαμα και το κακό το μάτι. Θυμήσου με, παιδάκι μου, κι εμέ και τα παιδιά μου, μη σε πλανέσει η ξενιτιά και μας αλησμονήσεις. Κάλλιο, μανούλα μου γλυκιά, κάλλιο να σκάσω πρώτα, παρά να μη σας θυμηθώ στα έρημα τα ξένα. Δώδεκα χρόνοι απέρασαν και δεκαπέντε μήνες, καράβια δεν τον είδανε, ναύτες δεν τόνε ξέρουν. Πρώτο φιλί αναστέναξε, δεύτερο τον πλανάει, τρίτο φιλί φαρμακερό τη μάνα αλησμονάει.