Στάλες πέφτουν κι ο καιρός σκοτεινιάζει μοχθηρός φτάνουν σύννεφα και φαίνεται πόσο εχθρός είναι ο καιρός. Μπόρα αρχίζει κι έχω βγει μεσ’ στους δρόμους σαν τρελή το φεγγάρι τρέχει βιάζεται να κρυφτεί απ’ την απειλή. Μες στ’ αγιάζι στη βροχή κει που τρέμουν οι φτωχοί παθιασμένα αγαπηθήκανε δυο παιδιά μεσ’ στη βροχή. Το αγόρι είχε ενοχή το κορίτσι απαντοχή· στο σκοτάδι φιληθήκανε και χαθήκαν στη βροχή. Δεν τους ζήτησε κανείς ή γονιός ή συγγενής ένα σύννεφο τους τύλιξε και το πάθος μιας φωνής. Μες στ’ αγιάζι στη βροχή δεν συνάντησα ψυχή τα παιδιά που αγαπηθήκανε φύγαν σ’ άλλην εποχή. Είμαι στο τέλος είσαι αρχή στ’ όνειρό μου εγώ πιστή κι αν η μπόρα πια σταμάτησε η φωνή μου έχει σβηστεί.