Ν’ άνοιγα μια αυγή τα παραθύρια σ’ άλλο κόσμο πιο καλό, να `τρεχαν οι βρύσες μας ζαφείρια και αθάνατο νερό. Ασ’ τα όνειρα Βαγγέλη, δεν ταιριάζουνε σε μας, η ζωή αλλιώς τα θέλει, δούλευε και μη μιλάς. Να `σπαγαν του κόσμου οι καθρέφτες να γινόμασταν παιδιά, να κρεμάγανε όλους τους ψεύτες μιαν αυγή απ’ τη ροδιά.