Πώς να ακουμπήσω στο χαρτί το πόνο και την πίκρα; Δυο μήνες έχει να φανεί και δεν περνά η νύχτα. Δυο μήνες που τον καρτερώ μα γράμμα δεν του γράφω. Η τριανταφυλλιά ζητά νερό κι εγώ φιλί να γιάνω. Η τριανταφυλλιά με γύρεψε, γλυκά μου τραγουδούσε, γρήγορα άνθιζε και κοκκίνιζε. Τόσο σε αγαπούσε. Τώρα η νύχτα πώς να βγει κι αχ πώς πονά η μέρα. Οι δρόμοι γίναν μακρινοί. Τον πήραν από μένα. Οι δρόμοι που τον μάγεψαν τον πήγανε στα ξένα. Χωρίς φιλί, ζωή μισή. Τα όνειρα σβησμένα. Γιώτα Γερογιώργη