Ένα μικρό κλωνάρι δείχνει –πάντα έδειχνε– την απλωμένη θάλασσα τον ήλιο που το κατοικεί χρώματα, ανάμεικτα με χρόνους, εποχές, στερήσεις, όνειρα, μπλέκονται στο αίμα του, το χωμάτινο, το λιγοστό.