Τα καλοκαίρια με τα γαλάζια μάτια σε κυνηγούν στα μονοπάτια που σφράγισες με τη σκέψη στραμμένη σ’ άσπρα φεγγάρια ώσπου σκοτείνιασε ο ουρανός, ο αποσπερίτης κραύγασε άντρας χαμένος. Ίσως ήσουν σκιά στο φως, στο βαθύ μπλε της νύχτας, που θύμιζε το χρώμα σου, το χρώμα μου θύμιζε θάλασσα, όνειρα, τη σελήνη.