Παπάζογλου: Δευτέρα ξημερώματα βρήκα στα χαρακώματα του έρωτα το τέλος. Ένα φτηνό σημείωμα στου κόσμου το τελείωμα στα στήθια μου σαν βέλος. Αλκαίου: Σε παίρνω στο τηλέφωνο γυρεύω μια διέξοδο και μια γλυκιά κουβέντα. Να στάξει λίγο βάλσαμο μες στο δικό μου βάσανο γαρύφαλλο και μέντα. Ρεφρέν (μαζί): Μια φίλη θέλω για να της μιλήσω, το πρόβλημά μου να της εξηγήσω, για τη χαμένη αγάπη μου να πω στο φιλαράκι μου. Αλκαίου: Δευτέρα ξημερώματα είπα "θα `ναι καμώματα σαν τα γνωστά της λάθη". Μα αυτή κλαίει κι οδύρεται κι ο πόνος της ξεχύνεται απ’ της καρδιάς τα βάθη. Παπάζογλου: Θυμάμαι λόγια και φιλιά τότε που μ’ είχε αγκαλιά, μα τώρα που `χει φύγει μου άφησε το βλέμμα του παρέα με το ψέμα του μες στου μυαλού τη δίνη.