Πώς μπερδευτήκανε οι μέρες με τα χρόνια και οδηγούν σ’ εξόδους που πονάνε σε ρότες που ανάβουνε το τίποτα πώς μπερδεύτηκαν έτσι οι τροχιές μας αργά ή πρόωρα γεννημένες στο βάθος των δρόμων τόσες απουσίες ποτάμια όμοια κυλούν σ’ αλλοτινούς καιρούς και τόπους. Αν με ρωτήσεις τι είναι ο κόσμος δεν ξέρω πια ίσως μια φαντασίωση του Θεού υλοποιημένη ή ίχνη βημάτων μιας γυναίκας μες στη λήθη όταν υψώνει φραγμούς και συγκινήσεις.