Η ζωή με πάει δίχως να ρωτάει μία στη φωτιά, μιά στη παγωνιά και με παρατάει ύστερα καρφώνει όνειρα στο χιόνι άλλη μιά φορά κόβει τα φτερά και με κεραυνώνει η ζωή παλίρροια μέσα σε ντελίρια σπάνε τα κλειδιά καίγεται η σοδειά κλείνουνε γεφύρια το χέρι σου δώσ’ μου να πάμε το δρόμο μαζί στο τέλος του κόσμου η αγάπη μονάχα θα ζει η ζωή ξοδεύει, στο γκρεμό οδεύει όλα ρημαδιά, άγρια καρδιά πως σε παγιδεύει πάλιωσε κ’ η ύλη, τρέμει το καντήλι πέφτουνε κορμιά, γύρω ερημιά κι έρχεται το δείλι