Σ’έγλυφε όλη νύχτα το φεγγάρι κι εγώ ζήλευα που δεν μ’ευλόγησε με τη δική του χάρη που δεν μετάλαβα γουλιά απ’ τη δική του χάρη κι εγώ ζήλευα Ήταν ο οίστρος σου κρυφός και με το φως άστραφτε η μαρμαρυγή σε ατόφιο άσπρο πέτρωμα Καλέμια δάχτυλα κι η ανάσα μου τροχός έσκαβαν πάνω σου μιαν ομορφιά απροσμέτρητη κι εγώ ζήλευα που δεν μ’ευλόγησε με τη δική του χάρη που δεν μετάλαβα γουλιά απ’ τη δική του χάρη