Ένα γραμμόφωνο βραχνό μες στο μυαλό σε φέρνει, Κι ερχετ' ο ήλιος στο στενό στον ώμο μου και γέρνει! Μα εγώ βουλιάζω σαν τα καράβια που ζωγραφίζουν οι μαθητές, είν' η ζωή μου το ξέρεις άδεια και δε σ' αντάμωσα ποτές! Ένα γραμμόφωνο βραχνό απλώνει το μαράζι, μα έρχεσαι κάθε που πονώ και η ζωή αλλάζει! Ένα γραμμόφωνο βραχνό Αττίκ με το λυγμό του, πόσο του μοιάζω όταν πονώ στις ερημιές του Νότου...