Τα δάκρυα, καρδιά μου ξέρεις, ποτίζουν την ψυχή και βγαίνει όμορφο λουλούδι, που δε φυτρώνει στη γη. Το άρωμά του σε μεθάει τ’ αγκάθι του πονά. Και κάθε πέταλο φτιαγμένο με λύπη και χαρά. Κ’ όλο προσπαθώ, να μην το ποτίζω. Μα κάτι θα συμβεί κι άθελά μου δακρύζω Κρύβουνε πόνο οι στιγμές κι ο χρόνος δεν περνά και μένουν μόνο τα αγκάθια σαν είσαι μακριά. Και μοιάζει να ’ναι η αγκαλιά σου ολόκληρη η γη, κάθε μου λύπη, κάθε γέλιο κάθε επιστροφή.