Mητέρα ωραίο ψωμί το κορμάκι σου. Δώσε λοιπόν μια μπουκιά -να δαγκώσω το μπούτι ή τ’ αυτιά; (Διότι -λένε- ο ποιητής γράφει το σώμα της μητέρας του) Ενώ γράφω το σώμα σου Πα- Πανα- ενώ γράφω το γυμνό σου ζώο ενώ πέφτω στο στόμα σου – πιό φθαρτή κι απ’ το ένδυμα μιας αιδημοσύνης. Κήπε κήπε μου – η γλώσσα κρούει του θανάτου την περιττή ανησυχία. Έρχεται ο Πα- Παναγιώτης (για να θρέψω σκουλήκι ή αϊτό;) Tον μιλώ μέσα σ’ ένα καρπό. Αχ λαμπάδα μου Λόγε φέξε τώρα στα πατρικά οστά χαχαχα