Έχω στους ώμους μου κατάρτια κι ό,τι με πόνεσε, στα μάτια. Τα δάχτυλα μου, οι ακτές σου Λίμνες τα χέρια μου, δικές σου Σήκωσες θάλασσες εμπρός μου κι έγινες ξαφνικά, ο βυθός μου Φωτιά δεν έχω για ν' ανάψω Έχω όμως τόσες να με κάψω Ζωή μου ανάποδη χελώνα Που 'ναι η ψυχή και που το σώμα Μου λες πως βρέθηκα εδώ πέρα. Και πως σου χάλασα τη μέρα Ούτε και 'γω δεν ξέρω τι’ ναι Αν είμαι εδώ, ή αν δεν είμαι