Στη γειτονιά μου την παλιά ο ήλιος δε χαράζει μέσα στα μάτια τ’ ανοιχτά θεριεύει ο πόνος κι αλιχτά δεμένος στο μαράζι Κι ο ήλιος δεν ζεσταίνει είναι μικρός Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει καημός πικρός Στη γειτονιά μου την παλιά παιδιά στα λασπονέρια ετούτη η γης σαν μια πληγή κλέβει τον ήλιο η αυγή χειμώνες καλοκαίρια Στην γειτονιά μου την παλιά μετρούνε την ρυτίδα σημαδεμένα τα χαρτιά πίσω απ’ την πλάτη σαϊτιά καρφώνει την ελπίδα