Θυμάμαι πάλι τον καιρό που σ’ ηύρα στο στρατί. Μοσχοβολούσαν οι βραγιές, ήταν χαρά του Απρίλη. Κάποια στιγμή είχα αφαιρεθεί και κοίταζα το δείλι. Με ρώτησες: Γιατί ; Το καλοκαίρι πέρασε. Δεν είναι πια το δείλι. Το δείλι ; Πόσο; Το πολύ μιαν ώρα δεν κρατεί. Σκοτείνιασε. Χειμώνιασε. Δεν είμαστε πια φίλοι Δεν ρώτησα: Γιατί ;