Μέρα με τη μέρα μέσα μου η σφαίρα την αφήνω εκεί που ‘χει καρφωθεί Πάνω που χαράζει απ’ το βλέμμα στάζει έρωτας κι αλμύρα η τρελή μου μοίρα Φεύγω απ’ το τώρα μα με βρίσκει μπόρα πόνους ν’ απαλύνει λόγια να ξεπλύνει Πάνω που χαράζει μια στιγμή σπαράζει την πικρή μου αλήθεια που ‘γινε συνήθεια