Σταμάτα να καυχιέσαι πως όλα τα είδες είναι μεγάλη η διαδρομή το μέτωπο σου δειλιάζει να χαράξει ρυτίδες σε μια μικρούλα έχεις φωλιάσει ρωγμή αυτού του κόσμου που ονειρεύεται ακόμα να γίνει ένα αιώνιο, απέραντο μνήμα στάσου και φτύσε στου χρόνου το γιόμα ό, τι σκεφτείς εδώ είναι όλα χύμα. Δέσου καλά στο κατάρτι και άσ’ τις σειρήνες να σε φωνάζουν, να σου τάζουν πολλά άσε τα χρόνια, άσε τους μήνες να σε γεράσουν όπως ξέρουν καλά άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά μας αγαπούν και μας τελειώνουν. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ. Γι’ αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά. Πείσε την πρώτα ότι δε κάνει αγγαρεία κι ύστερα τράβα απ’ αυτήν χωριστά. Τρέχα και βρες τις μεγάλες φοβέρες έχουν κουρνιάσει μες στις ψυχές και τραγουδούν τις παράξενες μέρες δίπλα στις τύψεις και οι ενοχές γίνανε λόγια απλά κι αυτές με φαντασία γι’ αυτό περίεργα απόψε, δε στο `πα δεν ικετεύουνε πια γι’ αθανασία με προσευχές και παράξενα κόλπα. Μη ξεχνάς και μη κερνάς αδικία τώρα πια ανθρώπους και στιγμές κράτα στην πάρτη σου τη πιο μεγάλη κακία είναι θαυμάσιες οι μέρες αυτές. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες έτσι μπράβο να σ’ ακούω να μιλάς. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. Τι ωραίο να κλαις και να γελάς. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. Να μη φοβάσαι και να γερνάς.