Στις αυλές που λέγαμ' αμανέδες και ραγίζαν ματιά μου καρδιές το πρωί ανθίζουν μενεξέδες και λευκά ζουμπούλια τις βραδιές Όσα σε σεντούκια ήταν κλεισμένα κι έτρωγε αργά η λησμονιά τα' κάνε η αγάπη φωτισμένα παραθύρια μες τη γειτονιά Το δέντρο όταν λυγάει η ρίζα του πονά Κι αυτός που δε ξεχνάει στον ίσκιο του αγρυπνά Καημέ κι αν μεγαλώνεις αγκάθια στην αυλή τα ξενάκια γύρισαν και τα ζουμπούλια μύρισαν Είναι η μνήμη άσβεστο καντήλι που αγιάζει κάθε συμφορά και ξανά στο πικραμένο αχείλι φέρνει τη χαμένη του χαρά