Σαν πληγωμένος αετός, στην κάμαρά μας μπήκα κι ούτε ανάσα, ούτε φως, ούτε αγκαλιά δεν βρήκα Κι όπως σκεφτόμουνα πως άλλος σ’ αγκαλιάζει το πρώτο δάκρυ μου κατάλαβα να στάζει Όσοι δεν πόνεσαν, άσ’ τους να λένε Κι όμως κυρία μου κι οι άνδρες κλαίνε Με τσακισμένα τα φτερά έπιασα το ποτήρι μα του χαμού σου η συμφορά με είχε παρασύρει Κι όσο σκεφτόμουνα πως είσαι μακριά μου ποτάμια τρέχανε θολά τα δάκρυά μου