Βαριά απόψε η καρδιά, βαριά και μόνη, εδώ ετούτη μοναξιά σ’ αποθεώνει. Σηκώνει αέρα η οργή, φουντώνει πάλι η πληγή, αυτή η άδικη φυγή πώς με θυμώνει. Μιλάς με άλλους και γελάς κι εγώ απ’ έξω. Λυπάσαι, χαίρεσαι ή κλαις κι εγώ απ’ έξω. Απ’ τη δική σου τη ζωή εγώ απ’ έξω. Έγινε "χώρια" το "μαζί", και πώς ν’ αντέξω; Βαρύς αυτός ο χωρισμός που με παιδεύει, αγρίμι τούτη η ψυχή, δεν ημερεύει. Τα πράγματα σου τα πετώ, σου γράφω αυτά που δε θα πω ακόμα ότι σ’ αγαπώ, ποιος το πιστεύει.