Οι αρχαίοι ημών προηγούμενοι είχαν το αγαθό σε μεγάλη υπόληψη. Ο Πλάτωνας το έβαλε πάνω πάνω στις ιδέες, να κυβερνά στην κορυφή ως στέμμα ουράνιου Ποιητή. 0 ποιών το αγαθόν είναι λοιπόν εστεμμένος – επί της κεφαλής του φοράει κοτζάμ θεωρία. Ενώ ο ποιητής στη Γη γράφει πάντα δίχως στέμμα, ως θηριοδαμαστής για τα άγρια ζώα. 0 μη εστεμμένος ποιητής, όταν στην ουσία του μπαίνει, αναγκάζεται να σκεφτεί αν θα ζήσει στο χώμα ή θα πετάξει. (Το ερώτημα φυσικά οφείλει να μείνει αναπάντητο.) Όταν χιμάει με τ’ άλογό του στο κενό, ο ποιητής σπάζει σε πολλά, γίνεται κομματάκια από ιπτάμενες ορχιδέες. Ο χρόνος ρωτάει το κάθε κομμάτι: Τι είσαι; Κι αυτό απαντάει: Είμαι ο θηριοδαμαστής, ο μη εστεμμένος ποιητής.