Είσαι καλά -μου γράφεις- και με σκέφτεσαι Σκέψη καμιά δεν χτύπησε την πόρτα μου Μέρες τώρα ζωές τώρα έχω τη γυάλα στο περβάζι στο ανατολικό παράθυρο Αλλάζω τακτικά το νερό να επιπλέει διάφανη η προσμονή Σταχτιά μια βρόχινη σταγόνα -φαίνεται θα ’χει πιει λίγο απ’ το σύννεφο που έπεται- διστάζει για λίγο έπειτα στάζει λίγη σιωπή στην υγειά σου Αναρριχώμαι στη ράχη του απογεύματος Κάνω μια πρόποση Καρφώνω μιαν ευχή στην πνοή κατάστηθα Μα ο άνεμος παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε Ανοίγει ο ουρανός το πορτοφόλι του Υπογράφει εν λευκώ ένα χρυσόψαρο για τα διψασμένα ύδατά μου Δύναμαι τώρα να πληρώσω το κενό με όσα μηδενικά σιγής επιθυμώ