Ώρες ατέρμονες περπάτησα εντός μου Δεν με παρέσυρε η Κρίση στο ημίφως των παρόδων Κι ούτε της Μνήμης τον καφέ παρηγοριάς καταδέχτηκα Στην κεντρική μονάχα λεωφόρο πλανήθηκα Στην πίσω πόρτα ο κίνδυνος ημίγυμνος με το χέρι στο μαντάλι απειλεί να λευτερώσει ισόβιους πόθους Παίρνω φόρα διαπερνώ το αγκάλιασμά του Έκτοτε ανεγείρεται τιμής ένεκεν σε κάθε νεοφώτιστο σώμα σεσημασμένη μια έξοδος κινδύνου