Η Δομνίκη έχει μάτια πελώρια που με σκεπάζουν τις νύχτες σαν φύλλα Φθινοπώρου. Την ημέρα μπροστα απο μια γύαλινη σφαίρα ακούει τις κατάρες της μάνας-της που’ ναι όλες για μένα. Η Δομνίκη δεν μιλα γιατι θα πεθάνει η μάνα-της.