Μια ωραία μέρα άφησα τη φιλοσοφία γιατί έπαψε να μ΄ενδιαφέρει να πείθω για τους συλλογισμούς ή για τις πεποιθήσεις μου. Μη με παραξηγείτε· δεν το΄κανα επειδή δε μ’ άρεσε να πείθω. Μα και που μου αναγνώριζαν το δίκιο, τι μ’ αυτό; Κανείς δεν ενεργούσε. Καθότι η λογική δε μας παρέχει κίνητρα μόνο άλλοθι. Κατάλαβα λοιπόν πως τούτο ήθελα πιο πολύ: όχι να πείθω τους ανθρώπους· να τους παρακινώ. Εμπρός στην πράξη η σκέψη θα ΄ναι πάντα σκέλεθρο. (Κι ιδού λοιπόν το κίνητρο, ιδού κι η ποίηση)