Κοιμάμαι, ξυπνάω κι ακούω φωνές και χτύπους στην πόρτα του δρόμου, δεν ξέρω κανέναν, ποιος να ΄ναι λοιπόν και χάνω μ’ αυτόν τον καιρό μου. Μπορεί να 'ναι αγέρας, μπορεί κι η βροχή, ακόμα και κάποιος ξενύχτης. Μπορεί να 'ναι πάλι μια αγάπη παλιά, μια αγάπη που κλαίει η φωνή της. Εγώ είμαι ξένη στην πόλη αυτή και νιώθω μικρή σαν σταγόνα, ποιος να ‘ναι στ’ αλήθεια απόψε αυτός που δεν λογαριάζει χειμώνα. Μπορεί να 'ναι αγέρας, μπορεί κι η βροχή, ακόμα και κάποιος ξενύχτης. Μπορεί να 'ναι πάλι μια αγάπη παλιά, μια αγάπη που κλαίει η φωνή της.