Έρεισμα της δίψας, της βασάνου ευλογημένη δοκός. Σ’ αυτήν θα στηρίξει τον όρκο της μοναξιάς του ο άγιος, κάτω απ’ τα νέφη θ’ ακουμπήσει επάνω της το φορτίο της ματαιότητας. Έρεισμα της λαγνείας, της ηδονής εφύμνιο σιωπηλό. Αυτό θα ψάλλει στον όρθρο του ο δαίμονας, θα γονατίσει στην κόγχη που ανάβει τη μνήμη, θα καρφώσει στο στέρνο του τον σκοτεινό σταυρό της απόλαυσης. Όσο υπάρχουν στον κόσμο στηρίγματα και ο άγιος και ο δαίμονας θα μπορεί να αντέχει την ερημία του.