θρηνώ τον άνεμο της νιότης ω πρώτο μου λάβαρο πνευματικό σε όλα όσα γίνονται και αφανίζονται για να ξανάβρεις μόνο και μόνο το πρόσωπό σου χώρα είσαι πιο ζωντανός και μονάχα ο θάνατός σου είναι τόσο ισχυρός όμοιος μ’ ένα μύθο που μας αναστατώνει. Πόσες θωρακισμένες πόρτες, Έρωτα, έκλεισες στο πεπρωμένο;