Σκληρός ο απογαλακτισμός με κάνει να νομίζω πως τα χείλη μου δεν θα γνωρίσουν πια καμμία υγρή γεύση Η νύχτα ολόφωτη και γιορτινή κι εγώ σε σκοτεινή γωνία βλέπω, παρατηρώ, δεν συμμετέχω Οι στοχασμοί στριφογυρνούν χωρίς ανάσα και περιμένουν την ανατροπή την ώρα που η θύελλα θα βουίζει θα παρασύρει τη σκεπή του κόσμου θ’ αστράψει ο ουρανός μπροστά στα θαμπωμένα μάτια μας και τότε θα σε δω και θα με δεις με βλέμμα νεογέννητο