Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια, θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια. Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι, με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους, ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους. Θάνατος κι ο αστυνόμος που διπλώνει για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα, θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα. Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης. Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα. Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης, πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα. Περπατώντας αργά στήν προκυμαία, "υπάρχω;" λες, κι ύστερα: "δεν υπάρχεις!" Φτάνει το πλοίο. Yψωμένη σημαία. Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης Αν τουλάχιστον, μέσα στούς ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θά διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.