Βουτάει και ξαναβουτάει την πέννα της στο μελάνι Τα γράμματα χορεύουν μπροστά της και δεν βγάζει τσιμουδιά Το μεγάλο δισκίο που κατάπιε την οδηγεί σε λήθαργο μόνο που ξεφυσά κάπου-κάπου από οργή για την παράδοσή της , , μάχεται σιωπηλά να ξαναβρεί τον μυϊκό της τόνο να ξανανιώσει τις μικρές χαρές από συναπαντήματα λέει: όχι άλλο, δεν θα ξαναγίνει και πάλι αφήνεται στη χημική του δράση στην τεχνητή γαλήνη όπου τα όνειρα σαν θέατρο σκιών σβήνουν μόλις τραβήξεις τις φιγούρες