Οι σκελετοί των πουλιών Τ’ άδεια κουτιά τα σίδερα Τα τυλιγμένα με τα βρύα της σκουριάς Τ’ Ατέλειωτα δάκρυα στην άκρη του ορίζοντα ’Εκεί όπου άλλοτε ανάτελλαν Τα ωραία σου λόγια σαν αστέρια Και η δροσιά φορούσε διαδήματα Στο μέτωπο όλων των λουλουδιών Τώρα φοβούμαι να προφέρω τ’ όνομά σου Οι μελανές κηλίδες όλο απλώνονται πάνω στους τοίχους Μες στους θαλάμους των ετών Και δεν απόμεινε παρά μονάχα Το ξεθωριασμένο τοπίο της σιωπής Κι εκείνη ακόμα η σύντομη νύχτα Σχεδιασμένη στη θύμησή μου Με το αχνό ιδεόγραμμα μιας αστραπής