Να ήτανε άραγε του καραβιού το ιστίο Ή η γοργόνα που θησαύριζε Τα χρώματα τον δειλινού Απ’ το βαθύ γαλάζιο ίσαμε το λουλακί Για να προβάλουν πάλι όλα μαζί Το άλλο πρωί μες στο λουλούδι; Μα ίσως να ’τανε μόνο το βλέφαρο Μιας όμορφης κοπέλας Κι εγώ γιορτάζω τώρα το χρυσάφι Ενός ονείρου και της ώχρας