Κάτω απ’ τα φύλλα του φθινόπωρου Το αποκοιμισμένο φως Ο τάφος της χαράς μου Το σώμα της που πια δεν ήταν Παρά ένα χαμόγελο φευγαλέο Μια μουσική που αναδύονταν Από τα χείλη της ανάμνησης