Στα διεσταλμένα μάτια μου Οι διάφανες σκιές που στροβιλίζονται Και η ανεξίτηλη αυτή χαραγματιά Που ολοένα εκτείνεται Ίσαμε την πιο σκοτεινή χαρά Όμως ακόμα πιο πολύ Μια οικειότητα Από βαθιά γαλάζια νερά Η αβυσσαλέα σιωπή Τ’ αδυσώπητα όνειρα Η γόνιμη αθωότητα