Ακόμα και η θάλασσα Λαμποκοπά μενεξεδένια Κι από τη στάχτη Ξεχειλίζει μια φωτιά Πού στεφανώνει τίς παρυφές της ’Ενώ εκείνος ’Εξαφανίζεται Μες σ’ έναν δρόμο σκοτεινό Που πια δεν έχει γυρισμό