Μια θλίψη ακαταμέτρητη Να περιφέρεται άραγε Μέσα στη νύχτα των ματιών της Σαν πάχνη αδιόρατη Ή μόνο κάποια μελωδία Που μόλις ακούγεται ενός άλλου κόσμου; Μήπως λοιπόν είχα μεθύσει από τον έρωτα Κι αλήθεια χόρεψα χωρίς να καταλάβω Τον ανεκλάλητο αυτόν χορό Ή μήπως μάλλον ονειρεύτηκα Και τώρα ζώ μονάχα μες στην έκλαμψη Μιας ανεξάλειπτης αθωότητας;